προτού να ξημερώσει

Πάντα μου άρεσαν οι ανατολές. Και τα ηλιοβασιλέματα. Αλλά πιο πολύ οι ανατολές. Είναι αυτό που με το ηλιοβασίλεμα τελειώνει κάτι,όχι; Με την ανατολή αρχίζει. Νιου ντέι, νιου λάιφ, νιου έρα, ποιος ξέρει; Πάντως κάτι αρχίζει.

Πάντα την απολάμβανα

Και πάντα περίμενα

Και πάντα κλείναν τα μάτια μου

Και πάντα το πείσμα ήταν πιο δυνατό.

Και περίμενα

Ζούσα, κάπως, για εκείνη τη στιγμή. Που γεμίζουν όλα χρώμα. Που γίνονται όλα χρώμα. Πορτοκαλί, κίτρινο, κόκκινο, μπλε, μωβ..Μια στιγμή, χίλια χρώματα.

Και γαμώτο, είναι χειμώνας, και αργεί, και κάνει κρύο και αύριο π...

Και ΜΠΟΥΜ!

Μια, δυο, τρεις, πέντε, δέκα ακτίνες, βρίσκουν άριστο στόχο, τυφλώνεσαι, ασυναίσθητα βάζεις το χέρι να καλύψεις τα μάτια, και αμέσως το βγάζεις – ξέρεις ότι

δεν είναι για πολύ, σε λίγο συνηθίζεις, όλα τα συνηθίζεις...

Εντάξει, αυτό ήταν. Το μισοφεγγαράκι βγαίνει, γίνεται κυκλάκι και τραβάει κατά πάνω.

Α, ρε ήλιε. Όλα τα νικάς. Σπρώχνεις βουνά και θάλασσες και ουρανό, και πάλι εσύ φαίνεσαι πρώτος. Πάλι καλά. Που ‘σαι και ‘συ και τους νικάς όλους και παίρνεις και καμιά ρεβάνς για ‘μας.

-πάει;

-πάει...

-Ωραία, άντε κοιμήσου τώρα, μόλις κέρδισες μια μέρα ακόμα