"Μου λείπει που δεν είμαι εφτά χρονών..."

Και  ‘μενα..

Μου λείπει που δεν είμαι μπελάς.

Μου λείπει να σπρώχνω τη μαμά να φύγουμε απ’ το σχολείο, μη τυχόν και μάθει τις μαλακίες που έκανα..

Μου λείπουν τα κάστρα που φτιάχναμε με τις κασετίνες και τα παιχνιδάκια απ’ τα Κίντερ..Κι ας καθόμασταν στο πρώτο θρανίο.

Μου λείπει να κυνηγάμε μια μπάλα, που ίσα χωρούσε στη χούφτα μας..

Μου λείπει κι ο κολλητός μου που μετά δε μ’ έπαιζε γιατί μεγάλωσε κι εγώ ήμουνα κορίτσι.

Μου λείπει να έρχονται οι συμμαθητές μου και να μου λένε «..η γιαγιά σου είναι στην πόρτα!»

Ναι, γαμώ..Μου λείπει που δεν είμαι εφτά χρονών…